Pierwszy historyczny zapis o istnieniu tej wsi pochodzi z roku 1458.
Według danych z roku 1567 wieś składała się z 9 zagród oraz dwóch części gruntów, po 2,5 włóki każda.
Pod koniec XVIII wieku wieś była własnością rodziny Koźniewskich a potem Klickich.
Na początku XIX wieku wieś powiększyła się, o czym świadczy spis z 1822 roku, według którego Choszczewka miała
wtedy charakter ciasnej, wieloulicowej zabudowy. Domów mieszkalnych było wtedy w Choszczewce 17 a mieszkało w
nich 125 mieszkańców.
W północnej części wsi znajdował się dwór.
Od połowy XIX wieku majątek Choszczewka należał do rodziny Krośnickich, podlegał jednak w tym okresie parcelacji
na mniejsze działy ziemi, na których osiedlali się nowi właściciele.
Według zapisków z roku 1880, takich osadników było 27. Wieś Choszczewka liczyła w 1880 roku 178 mieszkańców,
którzy zamieszkiwali w 15 domach.
W latach 30-tych XX w. wieś Choszczewka liczyła już tylko 4 domy. Prawdopodobnie pozostałe gospodarstwa zostały
przyłączone do sąsiednich wsi. Być może zmniejszenie ilości domów było skutkiem I wojny światowej. Nie mam na ten
temat żadnych danych ale wiadomo, że sąsiednia wieś Kitki została wtedy zniszczona prawie całkowicie.
Do posiadłości dworskich jeszcze w 1926 roku należało 524 hektary gruntów.
W listopadzie 1940 roku Choszczewka, jak wiele wsi w tych stronach została wysiedlona przez Niemców.
Teren został przeznaczony na poligon wojskowy. Z Choszczewki zarejestrowano wysiedlenie 67 osób. Nie wiadomo, czy
byli to wszyscy mieszkańcy, czy też część opuściła domy przed przybyciem wojsk okupacyjnych.
Dwór uległ dewastacji a jego pozostałości zostały zniszczone po wojnie.
Choszczewka położona jest w bardzo ciekawej okolicy, w pobliżu tzw. Moreny Rzęgnowskiej, czyli pasma wzgórz
polodowcowych. Pomiędzy Choszczewką i Kitkami znajduje się teren nizinny, podmokły, z którego zaczyna swój bieg
rzeka Łydynia. Cały ten teren jest objęty ochroną ze względu na szczególne walory przyrodnicze. Nie wolno tu na
przykład wydobywać torfu, lokować wysypisk śmieci itd.
Jak piękny jest to zakątek można się przekonać, zbaczając na chwilę z asfaltowej drogi, łączącej Kitki z Szumskiem.